Mowę, jak powszechnie wiadomo, poprzedza krzyk; jednak bolesność indywiduacji opiera się nie tle na głosie, ile na ciele. Krzyk oznajmia suwerenność, buduje akustyczną sferę, w której mógłby wybrzmieć głos, przyzwyczaja oporną krtań do pasożytniczego zawładnięcia przez słowo. Jednak ciało pozostaje w tyle, porzucone w pokątnej intrydze, snujące swoją upiornie wieloznaczną grę, taniec bez choreografii, na…